Tired of ads? Upgrade to paid account and never see ads again!
(no subject)
Ես
anushanahit


Tags: ,

))))))))
Ես
anushanahit
http://www.dailymail.co.uk/tvshowbiz/article-3036266/Kanye-West-surprises-Armenian-fans-performing-impromptu-concert-middle-Yerevan-lake.html

Kanye West might have gotten bored of all the sightseeing during his trip in Armenia with wife Kim Kardashian and sister-in-law Khloe.

Late Sunday night, the 37-year-old rapper jumped in the middle of Swan Lake-Karapi Lich in the capital city of Yerevan and surprised many fans by performing an impromptu concert.

The 21-time Grammy winner splashed around in the water as he sang six of his hit songs swarmed by passerbys, much to the surprise of the police and National Guard who quickly shut down the show.


Surprise! Kanye West jumped in the middle of Swan Lake-Karapi Lich in the capital city of Yerevan and surprised many fans by performing an impromptu concert on Sunday night






Հ.Գ. Միայն չհասկացա, թե Տարոն մարգարյանին ինչու են շնորհակալություն հայտնում/???


(no subject)
Ես
anushanahit
Կրաշենցի մի հեռու բարեկամ ունեմ, մոտ երեսուն տարի առաջ գնում է Լենինգրադ կահույք առնելու:
Խանութի հասցեն ծոցագրպանում ու Լենինգրադցի Լյուբայի հասցեն էլ անձնագրի մեջ:Ասում են,որ Լյուբան վարձով սենյակ է տալիս, բրոնյա ենք արել արդեն,հանգիստ գնա;
Հարցնում ա բրոնյան ինչ ա,ասում են,դե քո մասին գիտի որ գնալու ես,սպասում ա քեզ:
Էս հեռավոր ազգականս Լենինգրադ ա հասնում, տաքսիով գնում Լյուբայի տունը գտնում ա:
Դռան զանգը տալիս ա:
Ներսից մի կնոջ ձայն հարցնում ա`
-Кто там ???
Էս ազգականս երջանկությունից յոթերորդ երկնքում դուռը նորից անհամբեր թակում ա ու հետն էլ բարձր գոռում`
-.Любочка,это я,Мно,открой.ՃՃՃՃ
-Кто,кто???
-Люба,не узнала,это я,Мно,открой....ՃՃՃՃ
Դուռը բացում ա մի աժդահա տղամարդ,էս հարազատիս օձիքախառը անխոս հավաքում ներս տանում,, մի քանի րոպե հետո դուռը բացում ա դուրս անում շատ տարօրինակ տեսքով:
Ուրեմն պիջակը հանում ա,պոլի փետը մի ձև ամրացնում հարազատիս թիկունքից ,ձեռքերը հորզոնական կապում էդ փայտին,վրաից հագցնում պիջակը ու դուրս անում;Հետևից էլ գոռում ա`պայուսակդ պատուհանից ցած եմ գցել;Էս խեղճը էս վիճակով իջնում ա մի կերպ,դուրս գալիս ,կանգնում պայուսակի կողքը ու անցորդներին սկսում ա խնդրել,որ արձակեն թևերը էդ պոլի փետից ու իր իմացած ռուսերենով պատմում ա,որ ստուչալսյա դվեր,Լյուբա ժդալա ,ա էտօմու պադլեցու նե պօնռավիլսիա ,չտօ Լյուբա ժդալա....
Հարցնում են
-Ты ее любовник?
Ասում ա`
- Нет, какой я любовник, я покупатель мебели ))))


(no subject)
Ես
anushanahit
Տատս հենց էսպես էր բարուրում նորածիններին: Զգաստ, պինդ, իրա բարուրած երեխան ոտը չէր կարող շարժել կամ ձեռքի մատը հասցնել դնչին ))))
Միշտ խղճում էի նորածիններին: Մի օր հարցրեցի, թե դրա իմաստը որն է, որ էդպես պինդ են բարուրում?
Ասեց պինդ եմ բարուրում ,որ որքերը ուղիղ լինեն;
Ես էլ շատ անմեղ ասեցի`
- Հենա քեռուն էդքան պինդ բարուր ես արել, բայց հո ոտքերը ծուռ են....?
Քեռիս էստեղ զարմանք կտրեց:Աչքերը թռան ճակատը ու երկար ժամանակ էնտեղ մնացիիիին ՃՃՃՃՃ
- Ոնց թե ?-ասեց քեռիս
-Բա իմ ոտքերը ծուռ են?
-Բա ուղիղ են?
- Իհարկե ուղիղ են:
Էստեղ ես զարմանք կտրեցի ))))))))): Ոնց կարելի ա 60 տարի ծուռ ոտքերով ապրել ու համոզված լինել, որ ուղիղ են ?? ))))))))))):
Բայց խոսքը փոխեցինք,անցավ գնաց:
Քեռիս հաջորդ օրը զանգեց , ասում է` գիտես, փաստորեն դու ճիշտ էիր...Էդքան ժամանակ չեմ էլ նկատել )))))))))))))))):
Ոնց եմ սիրում իրեն` կրաշենցի իմ բացառիկ քեռուն, որ մինչ օրս, 85 տարեկան հասակում ձեռագիր բացիկներ է ուղարկում, գիրք է նվիրում իր անկրկնելի մակագրություններով, լեզուներ սովորում, բանաստեղծություններ արտասանում: Համով-համով խոսել ու ուտել է սիրում ))))) :
Ու սիրում է պատմություններ անել անցած օրերից` տաս պատմությունից իննը անպայման գեղեցիկ կնոջ մասին :
Ոնց ասում են` արջը իննը երգ գիտի, ինն էլ մալինայի մասին է ))))))))





(no subject)
Ես
anushanahit
Նորից գարնան հետ վերականգնվեց մի հին ու բարի սովորույթ՝ արթնանալ դեռ մթնշաղին ու բաց պատուհանի գոգին նստած վայելել խաղաղությունը, սուրճը, լռությունը` որ խաթարվում է միայն ծիտիկների ծլվլոցով:
Շնչել մաքուր ու սառը օդը, հետևել, թե ոնց ա մութը սիրուն նահանջում ու ոնց ա բացվում լուսաբացը:
Ու վայելել էն պահը, որ մոտ 2 ժամ ոչ ոք քեզնից ոչինչ չի ուզում` ոչ թեյ, ոչ սուրճ ոչ հագուստ: Մուշ մուշ քնած են տնեցիք:
Միայն ոտքերի թաթերի վրա մտնում ես ննջարանը, զգույշ բացում լուսամուտը, խնամքով ծածկում իրենց ու դուրս գալիս :
Անքնություն, դու բաաարով ես եկել ,ես չեմ բողոքում:

Tags:

«Հացներս կերանք». թունավոր ալյուրի հետքերով.
Ես
anushanahit
Ոնց որ անտարբեր ենք հա?
Էս թեման որոշ մարդկանց հետույքի չափ անգամ հետաքրքրություն չի առաջացնում....Իսկ վտանգը ռեալ է:
Բարի լույս մեզ:


"Քաղցկեղով հիվանդները հաց չեն ուտի՝ ֆոլաթթուն հակացուցված է, իսկ եթե մարդիկ չգիտեն, որ քաղցկեղ ունեն, ապա հիվանդությունը արագ կտարածվի: Չիլիում հետազոտությունները ցույց են տվել, որ ֆոլաթթու ընդունող մարդկանց մոտ քաղցկեղի ռիսկը բարձրանում է 27 տոկոսով, իսկ երկրներում, որտեղ ֆոլաթթու օգտագործել են 5 և ավելի տարի, 24 տոկոսով բարձրացել է մահացության ցուցանիշը: Ալյուրի հարստացման օգտին փաստարկները, որոնք բերում է մեր Առողջապահության նախարարությունը, հիմնավոր չեն: Թունավոր ալյուրի հետքերով. Էդմոն Մարուքյանը զրուցել է կենսաֆիզիկոս, «Հանուն առողջ սննդի» նախաձեռնության անդամ Աշոտ Կարապետյանի հետ:"


http://www.lratvakan.am/?p=43299&l=am%2Fhacners+keranq+tunavor+alyuri+hetqerov+irakan+iravunq+


"Սաղ մնացինք ու խայտառակ եղանք վերջում..."
Ես
anushanahit
Շուշիի առանձնակի գումարտակի ազատամարտիկ Արմեն Մկրտչյանը մանկատնից ուղիղ մարտի դաշտ է գնացել: Ու շատերն են վկայում` պատվով կռվել է տարիներ շարունակ, բաղմիցս վիրավորվել, կորցրել առողջությունը:
Ինչ ունի էսօր? Ավելի հեշտ է թվարկել թե ինչ չունի:
Չունի բնակարան, չունի առողջություն` մի երիկամը հեռացված է, մյուսն ունի չորրորդ աստիճանի հիդրոնևրոզ, չնայած դրան՝ տարիներ շարունակ զրկված է եղել հաշմանդամության կարգից, առողջության պատճառով չունի աշխատանք, չի ստանում աղքատության նպաստ, չունի հասցե ու գրանցում:
Ինչ ունի??
Ունի թասիբ, ունի հպարտություն, ունի իրեն սիրող ու նվիրված կին , ունի հրաշալի դսրիկներ, ունի մարտական լավ ընկերներ ու համացանցից հայտնված բարի մարդկանց մի մեծ բանակ:
Ես վստահ կարող եմ ասել, որ Արմենը հարուստ մարդ է, եթե չհաշվենք էն փաստը , ոնց ինքն է ասում` "Սաղ մնացինք ու խայտառակ եղանք" :





Արմենին անձամբ եմ ճանաչում ու շատ հարգում եմ: Կարգին տղա է :
Ես
anushanahit
«Ես ամենաաղքատ մարդն եմ»Ազատամարտիկը հայտնվել է ծայրաստիճան աղքատության մեջ Ազատամարտիկ Արմեն Մկրտչյանը երկուշաբթի օրը պետք է Արթիկից գնար Երեւանի հիվանդանոց՝ ստուգման, սակայն չկարողացավ, որովհետեւ 1000 դրամ չուներ մայրաքաղաք հասնելու համար: Սրտի արատին, երիկամների հետ կապված առողջական խնդիրներին գումարվել է սոցիալական հոգսը: Ծայրաստիճան աղքատության մեջ գտնվող ազատամարտիկի ընտանիքը ամեն անգամ անօթեւան մնալու փաստի առաջ է կանգնում: Հիմա էլ կնոջ եւ երկու անչափահաս դուստրերի հետ ապրում են վարձով բնակարանում, որը, ըստ Արմեն Մկրտչյանի՝ մի քարանձավ է՝ լույսից ու ջեռուցումից զրկված, քանի որ գումար չեն ունեցել կոմունալ պարտքերը մարելու: Այսօր, ինչպես ամեն ամիս, ընտանիքի հիվանդ հորը անհանգստացնում է մի հարց՝ որտեղի՞ց պետք է գտնի գումար՝ բնակարանի վարձը մուծելու համար. «Եթե հիմա վարձը չկարողանանք տալ, դրսում կմնանք: Երկու անչափահաս աղջիկներ ունեմ՝ 1 տարեկան երկու ամսական եւ չորս տարեկան»: Իր առողջական խնդիրների մասին քիչ է խոսում, միայն խնդրում է մի տանիք՝ «մի փտած դոմիկ», որ երեխաները գլխներին ծածկ ունենան. «Դեռ սոված են, բայց մենք սովոր ենք սոված մնալուն, կդիմանանք»,- ասում է նա: Նրա հետ զրույցից էլ պարզ է դառնում, որ սոցիալական խնդիրնեը հիմնականում «առողջություն չունենալու» պատճառով են՝ Արթիկում համարյա աշխատավայր չկա, միակ աշխատատեղը քարի հանքն է, որտեղ աշխատելու համար ամուր առողջություն է պետք: Ամեն ինչ սկսվել է նրանից, որ 17 տարեկան պատանի Արմեն Մկրտչյանը արցախյան պատերազմի մասին լսելիս ցանկացել է կամավոր զինվորագրվել, հայրենիքը պաշտպանել, մասնակցել է պատերազմի ամբողջ ընթացքին, սակայն նաեւ իր ջանքերով ամրագրված հաղթանակից հետո նրան մնացել են պատերազմի հետեւանքով առաջացած առողջական խնդիրները եւ անօթեւանի ճակատագիրը. «Պատերազմի ժամանակ Ֆիզուլիում 15 օր խրամատում մնացինք, անձրեւ էր գալիս, ջրերի, խոնավության մեջ էինք, եթե դուրս գայինք, սնայպերը կկրակեր: Երիկամներիցս մեկը այդ ժամանակ դադարեց աշխատել,- պատմում է նա եւ ավելացնում,- հունվարի 14-ին էլ՝ Ֆիզուլիի գրավման ժամանակ, թշնամին կրակեց ձեռքիս, ձեռքս էլ չի աշխատում, գնդակը մինչեւ հիմա էլ ձեռքիս մեջ է»: Պատերազմում մասնակցության համար պետությունը նրան միայն մեդալներ է շնորհել. «Բայց էդ մեդալներով էրեխեքիս չեմ կարող կերակրել»,- ասում է նա: Արմեն Մկրտչյանը պատմում է, որ նրան բուժումներ պետպատվերի շրջանակներում են նշանակել. «Բայց բոլորս էլ գիտենք, որ դրանք այդքան էլ պետպատվերի շրջանակներում չեն: Սա ամենակոռումպացված տեղն է, սպասում են, որ գումար տաս»: Նախ՝ հաշմանդամության երկրորդ կարգ ուներ, հետո իջեցրել երրորդ կարգ են տվել, այնուհետեւ վերացրել են. «Պիտի գնայի, որ նորից ստուգեին, որ թուղթը տային, բայց փող չունեմ, հավատացեք: Լույսս մարել են, հաց չունեմ տանը, կռված տղերքն են հաց, կարտոշկա բերում, որ սովից չմեռնենք: Ոչ մի հարմարություն չունենք: Էրեխեքս էլ թոքաբորբով հիվանդ էին, նոր են դուրս գրվել, ախր տունը շատ ցուրտ էր, բայց դե, պլիտա վառելն էլ ճոխություն կլիներ»,- ասում է նա: Այս պահին ազատամարտիկը չի կարողանում իր բուժման ծախսերն էլ հոգալ, ցավերը մեղմող դեղամիջոցներ գնել: Պետության կողմից ոչ մի աջակցություն Արցախյան պատերազմի մասնակիցը չի ստացել. «Երեկ Արթիկում 20000 դրամ են բաժանել կռվածներին, գնացի, որ ինձ էլ տային, ասացին՝ ցուցակի մեջ անունդ չկա: Ոչ մի պետական օղակ չի օգնել մեզ: Մենակ անհատներ՝ իմանալով մեր վիճակի մասին, գումար, հագուստ են տվել»,- ասում է նա: Նկատում է եւ ցավ ապրում, որ այսօր իրենք իրենց «ազատամարտիկ» հռչակած շատերն են պետությունից օգնություն ստանում՝ իբրեւ թե պատերազմին են մասնակցել. «Բայց նրանք պատերազմի տեղն էլ չգիտեն»,- ասում է նա: Իր ուզածն էլ միլիոններ չէ. «Մի հատ շան բուն եմ ուզում, փտած դոմիկ»,- հուսահատ ասում է նա՝ գիտակցելով, որ ընտանիքը ավելի խոնավ ու ցուրտ պայմաններում է հայտնվելու: «Ամենաաղքատ մարդը ես եմ: Ինչի՞ պետությունը ինձ նպաստ չի տալիս… Ասում են, որ ոչ մի տեղ գրանցված չեմ, ինձ չի հասնում, ես բոմժ եմ: Ախր, ո՞նց չի հասնում, էսքան առողջական խնդիրներ ունեմ, ոչինչ չունեմ… Պետությունը էլ ո՞ւմ մասին պիտի մտածի, եթե ոչ՝ իմ նմանների: Ախր գնացինք, կռվեցինք մեր հայրենիքի համար, սրա՞ համար կռվեցինք… Չէ, ես չեմ փոշմանել, որ գնացել, կռվել եմ երկրիս համար, պարզապես ափսոսում եմ, որ մեր կառավարությունն այսպիսինն է…»:

ՀՌԻՓՍԻՄԵ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ «Առավոտ» օրաթերթ 10.12.2014

Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այս հասցեով՝ http://www.aravot.am/2014/12/11/523592/

© 1998 - 2014 Առավոտ – Լուրեր Հայաստանից


SOAR needs volunteers in Armenia!
Ես
anushanahit
Оригинал взят у moonleight в SOAR needs volunteers in Armenia!
Սիրելի ընկերներ, հայ որբերին ու որբանոցներին հումանիտար օգնություն ցուցաբերող ՍՕԱՌ կազմակերպությանն (http://soar-us.org/mission.html) անհրաժեշտ են կամավորներ Հայաստանում, հիմնականում վերահսկման ոլորտում. ժամանակ առ ժամանակ որբանողներ այցելել և ստուգումներ կատարել: մենք կվճարենք որբանոցներ այցելելու ճանապարհածախսը, սակայն աշխատանքը կամավոր հիմունքնորի վրա է: եթե ունեք հետաքրքրություն միանալ ՍՕԱՌ-ին և աջակցել մեր աշխատանքներին, կապնվեք ՓՄ-ով:




(no subject)
Ես
anushanahit

ՄԱՐՏԻՐՈՍ ՍԱՐՅԱՆ


 

Արդեն դարձա 92 տարեկան։ Հավատալս չի գալիս։ Այդպես է։ Կյանքը մարդուն անվերջություն է թվում. Կյանքը հրաշքի պես բացվում է մարդու առջև, մարդն էլ նույն ձևով կյանքին է բացվում։

Ամենից ավելի հիշում եմ մանկությունս, մեր մեծ նահապետական ընտանիքը։ Երեխա ժամանակ մտնում էի մեր տան կողքի գետակը։ Ցեխ էր մնում ոտքերիս, չորանում, ցավում էր։ Մայրիկս կարագ էր քսում ու ամեն ինչ անցնում էր։ Հանճարեղ օրեր էին։ Մենք մի փոքր Հայաստանում էինք ապրում։

Հողը մի կենդանի էակ է, նա ունի իր հոգին, և առանց հարազատ հողի, իր հայրենիքի հետ սերտ կապի, հնարավոր չէ գտնել իրեն, իր հոգին…

Աշխա՜րհ։ Ի՜նչ բազմակողմանի խոսք։ Հավերժությո՜ւն և անսահմանություն։ Մենք զարթնել ենք քնից։ Եվ կանք այսօր, ուրեմն միշտ եղել ենք։ Բնությունը հազարավոր տարիներ ապրում է, բայց ոնց որ նոր է ծնվել, նոր է զարթնել… Միշտ թարմ է, միշտ կենդանի։

Իմ դավանանքը եղել է բնությունը, արևը։

Ես չգիտեմ, թե երբ է նկարիչը ծնվել իմ մեջ։ Երևի այն օրից, երբ լսում էի իմ ծնողների պատմությունները մեր լեռնային, կախարդական հայրենիքի մասին, այն օրերից, երբ խաղում էի արևի տակ ու հրճվում բազմապիսի ծաղիկների, թիթեռների, մեղուների գույներով։ Գո՜ւյն, լո՜ւյս, երա՜զ,— ահա ինչով եմ ես այրվել։ Ես երեխա ժամանակից սիրել եմ իմ հայրենիքը, Հայաստանը։ Ես համոզված եմ, որ առանց հողի արվեստագետ չի եղել։ Հողի սիրտը գտնվում է մարդու մեջ։ Ամեն ինչ սրտից է բխում, ամեն ինչ սրտով է սկսում։

Ի՞նչ եմ անում ես հիմա։ Ի՞նչ կարող եմ անել։ Աշխատում եմ։ Աշխատելու ժամանակ չեմ մտածում։ Ինչ որ նկարում եմ Հայաստան է դուրս գալիս։ Մեր լեռները, մեր ձորերը, մեր մարդիկ, մեր լույսը, մեր Արարատը։

Աշխատելը ինքնամոռացում է։ Մեկ էլ տեսար մի բան ստացվեց։ Տեսնում ես, որ քեզնից մի կտոր քեզ է նայում։ Եվ մի տեսակ երջանիկ ես դառնում։

Ես երբեք չեմ ցանկացել որևէ մեկին զարմացնել։ Որովհետև, երբ աշխատում ես, ինքդ ես զարմանում բնության գեղեցկությամբ։ Երիտասարդ տարիքիս շատ էի սիրում անապատով ուղտով գնալ։ Երիտասարդ էի, ամեն ինչ տանում էի, արևը, ծարավը, դժվարությունը։ Ամեն մարդ իր ուղտն ունի և նստած գնում է մինչև վերջ։ Եվ մենք որքան երջանիկ ենք, որ ապրում ենք, տեսնում ենք։ Կարող էինք չլինել, չէ՞։ Ապրելը մեծ երջանկություն է։

Ի՞նչ է կյանքը։ Մի կղզի։ Մարդիկ դուրս են գալիս ծովից, անցնում են կղզու վրայով և նորից մտնում են ծովը։ Եվ այս կարճ կյանքը, որ մարդ ապրում է, շատ երկար բան է։ Ճանաչելով բնությունը՝ մենք փառաբանում ենք կյանքի հրաշք գեղեցկությունը։

Մեր ժողովուրդը հաստատել է երկրագնդի մեծ օրենքը, միշտ արևի հետ մնալու օրենքը։ Մենք կապված ենք արևին, նա դարեր շարունակ տանում է երկիրը, ո՞ւր է տանում, չգիտես։ Գալիս են նոր սերունդներ և շարունակ արևը մնում է մարդու մեջ, ամեն մեկի մեջ։ Ուրեմն, մնանք հավատարիմ այդ մեծ օրենքին։ Սիրենք կյանքը, սիրենք լուսավորը, սիրենք համերաշխությունը, սիրենք սերը և մեր գործով արդարացնենք բնության վստահությանը։

(1971—72 թթ.)




You are viewing anushanahit